[Twee Kanten] Ondanks bewijs geeft echtgenoot niet toe dat hij vreemdgaat

Rappler's Life and Style-rubriek publiceert een adviescolumn door het echtpaar Jeremy Baer en klinisch psycholoog Dr. Margarita Holmes.

Jeremy heeft een masterdiploma in de rechten van Oxford University. Als bankier met 37 jaar ervaring die op drie continenten heeft gewerkt, wordt hij al 10 jaar opgeleid door Dr. Holmes als co-docent en af en toe als co-therapeut, vooral bij cliënten bij wie financiële zorgen hun dagelijks leven binnendringen.

Samen hebben ze twee boeken geschreven: Love Triangles: Understanding the Macho-Mistress Mentality en Imported Love: Filipino-Foreign Liaisons.

Beste Dr. Holmes en Mr Baer:

Ik heb mijn man "Sam" gezegd ons huis te verlaten nadat ik bewijs had gekregen dat hij andere vrouwen zag. Hij ontkende het, maar ik huurde een detective in en toch, zelfs toen ik hem de foto's liet zien die de detective had gekregen, ontkende hij het nog steeds.

Toen wist ik dat het geen zin had. Dit is de derde keer dat ik hem betrapte op vreemdgaan. Maar hij heeft nooit één keer toegegeven dat hij vreemdgaat.

De eerste twee keren heb ik hem vergeven. Maar deze keer vind ik het te moeilijk om dat te doen. Hij blijft zich verontschuldigen, voor het pijn doen, zonder ooit toe te geven dat hij ontrouw was ondanks het bewijs dat hij dat was.

Onze zoon (5 jaar oud) huilt altijd om hem, hoewel hij elk weekend bij zijn vader blijft. Ik voel me schuldig wanneer ik hem zie huilen.

Ik ben vastbesloten deze keer van hem te scheiden, maar mijn moeder, een alleenstaande moeder die mij heeft grootgebracht, zegt dat ik het "100 keer en dan nog eens honderd keer" moet overdenken omdat het zo moeilijk is om een kind zonder steun groot te brengen. 

Het was zo moeilijk voor haar om als "separada" (vrouw gescheiden van haar man) beschreven te worden, heeft ze me keer op keer verteld. Ze zegt dat ze niet probeert me te overtuigen om te blijven, maar ze wil dat ik me realiseer dat het niet gemakkelijk is om een kind alleen op te voeden.

Ik heb een goede baan en heb mijn man niet nodig om mij en ons kind financieel te ondersteunen. Ik denk dat dat het belangrijkste is, nietwaar?

Vertel me alstublieft wat ik moet doen. Ik wil niet leven met een man die belooft goed te zijn zodra ik hem weer in mijn leven toelaat, om vervolgens na enkele maanden weer ontrouw te ervaren. Wat denkt u? Heeft mijn moeder gelijk? 

Cora

Beste Cora,

Je maakt heel duidelijk waarom je nu permanent wilt scheiden van je man Sam — seriële ontrouw en weigering om verantwoordelijkheid te nemen. Wat minder duidelijk is, is waarom het deze keer anders is, aangezien je hem in het verleden hebt vergeven. Bovendien heb je nog steeds twijfels, zowel vanwege je kind als vanwege de zorgen van je moeder.

Je moeder maakt goede punten. Het is moeilijk om een alleenstaande moeder te zijn, maar er zijn aanzienlijke verschillen tussen haar ervaring toen jij een kind was en het alleenstaande ouderschap zoals jij dat tegenwoordig zult ervaren.

Ten eerste is het stigma dat verbonden is aan "separada" zijn verminderd, zo niet verdwenen, althans in stedelijke gebieden. Dit komt deels doordat het nu veel gebruikelijker is en deels doordat we in een liberaler tijdperk leven.

Ten tweede zeg je dat je de financiële steun van je man niet nodig hebt. Al te vaak worden de opties van vrouwen beperkt door hun gebrek aan financiële zelfstandigheid, dus het is een grote vooruitgang dat je in de positie bent om onafhankelijk te kunnen doorgaan.

Het is begrijpelijk dat je kind zal worden beïnvloed als jullie scheiden, maar je moet ook onthouden dat hij wordt beïnvloed, zelfs als jullie samen blijven. 

Jij en Sam zijn rolmodellen voor je kind en hij zal zich goed bewust zijn van hoe je relatie met Sam zich ontwikkelt. Hij begrijpt de nuances misschien nog niet, maar naarmate hij opgroeit, zal hij dat zeker wel doen. Hij zal getuige zijn geweest van je bereidheid om Sam herhaaldelijk te vergeven, evenals van zijn ontkenningen, en zijn opvattingen over het huwelijk en de rollen van echtgenoten zullen worden gevormd door jouw beslissingen.

Net zoals er kinderen zijn die spijt hebben dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, zijn er ook andere kinderen die spijt hebben dat de hunne dat niet deden! Geef dus de nodige aandacht aan het voorbeeld dat je voor je kind stelt.

Ten slotte, als antwoord op je vraag of je moeder gelijk heeft, ja dat heeft ze, maar dat is niet de doorslaggevende factor. Ze vergelijkt appels niet met appels. Je hebt de kans om een nieuw leven voor jezelf en je kind op te bouwen. Grijp die kans en laat hem zien dat een sterke onafhankelijke vrouw geen overspelige echtgenoot nodig heeft. Wees het rolmodel van een moeder en echtgenote dat hem als volwassene goed van pas zal komen. 

Met vriendelijke groet, 

JAFBaer

Beste Cora,

Hartelijk dank voor je brief. Laat me eerst je laatste (en enige gestelde vraag) beantwoorden: "Heeft je moeder gelijk?"

Over haar gevoelens, beslist wel...omdat dit haar gevoelens zijn en ze je vertrouwt en zichzelf kwetsbaar voor je heeft opgesteld door met je te delen. 

Heeft je moeder gelijk over wat je met je eigen leven moet doen? Niet noodzakelijk. Sterker nog, op basis van wat je ons hebt verteld, zou ik zeggen dat ze beslist ongelijk heeft.

In de eerste plaats lijkt ze niet echt te luisteren naar je huidige behoeften en toekomstige doelen. Ze lijkt zich ook niet bewust te zijn van de middelen die je hebt.

Ten eerste, je behoeften: naar mijn mening moet je scheiden van je man — een man die zijn huwelijksgeloften heeft gebroken en je minstens drie keer ontrouw is geweest. 

Je moet ook afstand nemen van een man die niet eens de hoffelijkheid heeft om toe te geven wat hij heeft gedaan, niet slechts één of twee keer, maar een derde keer! Hoe kan hij stoppen met doen wat hij belooft te stoppen met doen, wanneer hij doet alsof hij niet heeft gedaan wat hij feitelijk heeft gedaan? Praat over gaslighting. Praat over een daad die zijn naam niet durft te noemen

Ten tweede, je doelen: het lijkt erop dat een van je belangrijkste doelen is om je zoon niet permanent te "beschadigen" door je scheiding. Ik geloof dat Mr. Baer je heeft gerustgesteld dat dit niet de enige optie is. Hij heeft duidelijke opties gepresenteerd over hoe je je zoon kunt beschermen op manieren waartoe je in staat bent.

Een ander doel dat je lijkt te hebben, is in vrede leven. Je kunt zeker niet op deze manier leven als je blijft wachten "tot de ander schoen valt" — wachtend op wanneer je opnieuw bewijs van zijn ontrouw zult vinden. Hoe kun je in vrede leven, wanneer je niet eens ontspannen bent in je eigen huis?

Ten slotte, je middelen: Niet alleen je financiële middelen, maar belangrijker nog, je emotionele kracht. Een daarvan is je vastberadenheid om eindelijk een eerlijk leven te leiden omdat je niet langer zult doen alsof je huwelijk is gebouwd op wederzijds vertrouwen en respect. 

Een andere is je moed: je lijkt een duidelijk idee te hebben van welke moeilijkheden je waarschijnlijk zult hebben als ook jij een "separada" wordt zoals je moeder, en je bent op alles voorbereid op dit gebied. Goed van je!

Niet geloven dat de voorspellingen van je moeder nauwkeurig zijn, betekent niet dat je haar niet respecteert. Het is gewoon het herkennen dat iemand die niet de moeite heeft genomen om te luisteren naar wat er echt met je aan de hand is, niet in de positie is om je te vragen haar situatie met die van jou te vergelijken.   

Ik wens je veel succes, 

MG Holmes 

– Rappler.com